اولین دلنوشته

امروزصبح داشتم وبلاگتودرست میکردم واشکام امونم نمیداد.که خاله زنگید به گوشیموگفت مانتویی که دیشب دیدی رونمیای بگیری من اومدم اینجا مغازه تونمیای.خداکنه مامی نخوادمثل من بگیره.نمیدونستم بااین چشای ورم کرده ازگریه چه کنم.بدوبدو وبلاگتوبستم رفتم دنبال مانتو وگرفتمش.خانومه گفت آبجیت تنگ بوده براش.یه نقس راحت کشیدم.هفتادوچهارتومن.خیلی مانتوش قشنگه.خیلی مجلسیه.سرمه ای ساتنه وروآستینش مرواریدای سیاه باحریرکارکردن.مامان جان مانتو فیت تنمه.مانکنیه.چون مامانت خیلی مانکنه.نبایدبذارم چاق بشم چون دیگه اندازم نمیشه مامانی.الان تنمه.دارم فک میکنم اگه توبیای تودلم دیگه نمیتونم تنم کنمش.دوتایی توش جانمیشیم.ولی توبیا مامان .من حاضرم انقدچاق شم که همه مسخرم کنن.توبیا..........