یک متن کپی شده

 زن که باشی، ازدواج نکنی، نه درد بی‌شوهر ماندن که درد مادر نشدن، همیشه وجودت را می‌خورد. سال به سال که روی سنت می‌رود نه بخاطر اینکه مردی نداری که دوستت داشته باشد، که بخاطر اینکه همین‌طور با بالا رفتن سنت از احتمال مادر شدنت کم می‌شود، رنج می‌کشی. به خودت می‌آیی و می‌بینی توی اتوبوس، توی خیابان، توی پارک ناخودآگاه به مادرها و بچه‌های توی بغل‌شان خیره شده‌ای و بهشان لبخند می‌زنی. دلت به هزار و یک دلیل هم که ازدواج نخواهد، مادر شدن می‌خواهد... ازدواج بکنی و بچه‌دار نشوی، غصه‌ات دوبرابر می‌شود  لابد از یک طرف باید دائم سرت از این بترسد که مردِ به خاطر بچه تو را به کسی نفروشد، خیانت نکند، نپرد. و از طرف دیگر دائم خودت خودت را می‌خوری که بگذارم بروم از این زندگی، چرا مردی را بی‌خودی پاسوزِ خود ناقصم کرده‌ام؟ازدواج بکنی و بچه‌دار بشوی آن وقت وجودت را تقسیم کرده‌ای. وجودت را تقسیم کرده‌ای و وقتی بخشی از وجودت بیمار می‌شود، انگار خودت بیماری. وقتی یک بخشی‌ش را صبح می‌فرستی مدرسه، دلت بی‌تاب است که بلایی سرش نیاید. بزرگش می‌کنی و می‌فرستی‌اش توی خیابان و دلت بی‌تاب است که توی این جامعۀ پر از گرگ بلایی سرش نیاید.کارش درست شود، پولش به راه باشد، زنش خوب باشد، شوهرش بساز باشد... غصه‌های او یعنی غصه‌های تو، دردهای او یعنی دردهای تو... باز بزرگ‌تر می‌شود و بی اعتنا به اینکه بخشی از وجود توست از تو می‌کَند و می‌رود پی زندگی‌اش و تو می‌شوی یک آدمی که تکه‌ای از وجودش را گم کرده، تکه‌ای از وجودش ازش جدا شده، نیست. آن وقت می‌شوی یک وجود همیشه بی‌تاب. می‌شوی یک مادر همیشه چشم به راه، همیشه گوش به زنگ. می‌شوی خودِ غصه...

پ . ن : خب به نظرم خدا باید یک روزی همۀ این‌ها را یک جوری جبران کند. یک آدم، آن هم آدمی با شانه‌های ضعیف، مگر چقدر می‌تواند بار غم و غصه و درد و بی‌تابی را به دوش بکشد؟!

برای دخترم:

نازنین دخترم ماه پیشونی....

قدر خودتو بدون

تو یک ملکه بدنیا خواهی اومد...