تولد یک انسان

نشسته ایم و درحالی که به یک نقطه چشم دوخته ایم دعامیکنیم که خداوند فرزندی بهمان ببخشد و غافل ازاین که خواسته من مساوی به وجود آمدن زندگی جدیدی است...خلقت موجودی که سرنوشتی دارد...دنیا وآخرتی دارد ..این موجودی که ازخداوند میخواهم تا ازمن متولد شود فقط برای ارضای غریزه مادری من نیست ..هزار مکافات و دردسر دارد ..بابا انسان است ...انسان...!!!!!!!!....آیا فی الواقع به این موضوع فکرکرده ام ...؟؟

پی نوشت۱:

یه کتاب پیداکردم که درمورد همینه..میخوام دانلودش کنم وبخونمش اگه خدابخواد

برخلاف اسمش این کتاب نامه نیست بلکه از گفتگو ها و مکالمه های درونی ای حکایت می کند که زنی باردار که به نظر خود فالاچی است، با فرزند درون شکمش دارد. البته از این نظر که این گفتگو به صورت کتابی درآمده و محتوایش به تمامی انسان ها بسط یافته است، عنوان " نامه " اکنون برازنده به نظر می رسد!
با اینکه صفحات کتاب چندان زیاد نیست و محدوده زمانی ای که مربوط به وقایع کتاب و شخصیت های آن می شود نیز کم است ( حدود سه ماه ) اما حجم و زمان آن به اندازه طول زندگی انسان ملموس و قابل حس است. فالاچی سوالات و مطالبی را عنوان می کند که هر انسانی ( و بالاخص زن ) ممکن است در طول عمرش بارها از خود بپرسد و برای خود بازگو کند؛ به دنیا آوردن فرزند، انتخاب زندگی ، قوانین زیستن ، زن یا مرد بودن ، عدالت ، عشق و ...