زمان

زمانهایی تو زندگی هست،زمان هایی که نمی دونم چیکار باید کنم.نه اینکه تو یک موقعیت ناجور گیر کرده باشم و تصمیم گیری برام سخت بوده باشه و ندونم چیکار کنم،نه،مواقعی است که در ادامه جریان عادی زندگی ام نمیدونم چیکار کنم،مثلا از سر کار بر می گردم،ناهارمی خورم و بعدش به اتاقم می رم و یک کم که فکر می کنم می بینم کاری برای انجام دادن ندارم،نه اینکه کاری نباشه،نه،همیشه کار برای انجان دادن هست اما من حوصلش رو ندارم،منظورم اینه که یه زمان هایی از راه میرسه که من حوصله انجام هیچ کاری رو ندارم،حتی اینکه بیکار بمونم،دوست ندارم بیکار باشم اما حوصله هیچ کاری هم ندارم،مثل یک سکته می مونه،زندگی ام داره آهسته پیش میره که ناگهان دچار یک ایست میشه،کاملا از حرکت باز می مونه،انگار تمام کارها،تمام چیزهایی که تا بحال دوستشان داشتم،توانی برای انگیزه دادن به من ندارند.مثل ماشینی می شوم که استارتش دچار مشکل است و راننده هر بار که خاموش می شود باید آن را هل دهد.این موقع هاست که می ترسم،می ترسم از این که راه نیفته،می ترسم که تو این ایستادن بمونم.تو این لحظات چیزی که فکرم رو مشغول می کنه اینه که چرا حوصله هیچ کاری رو ندارم و تازگیها به این نتیجه رسیدم که کاری رو که باید تو اون لحظات انجام بدم رو توی زندگی ام ندارم،مثل یه تیکه از یک پازل که گم شده باشه....

+کلیپ داستان زندگی من...Story Of My Life :)

http://www.aparat.com/v/t4wCm

Written in these walls are the stories that I can’t explain,
I leave my heart open but it stays right here empty for days