من کیستم؟
من کیستم؟
من کيستم ؟
شايد انساني که مي بايست خليفه خدا روي زمين باشد يا شيطاني هستم که از درگاه عبوديت خدا رانده شده.
من ترکيبي هستم از دفتر سپيد و سياه روزگار. تجمعي از لبخند و اشک يا شايد هم بسان همان گورخري که نميداند سياه است با خط هاي سفيد يا سفيد است با خط هاي سياه.
نميدانم!
من سرشارم از تضادها، از سپاس و ناسپاسي ها، از تيرگي ها و روشنايي ها.
من روزها به اين مي انديشم که کيستم و چرا آمده ام و نمي يابم معناي بودنم را .هر چه بيشتر مي انديشم بيشتر سردرگم مي شوم.
آري ! درونم از عناصر متضاد پر شده .
و خوب مي دانم که اگر غمي نباشد شادي مفهومي نخواهد داشت، با نلخي هاست که شيريني معنا مي يابد.
و من همه اينها را با هم دوست دارم .
من دوست دارم آن لحظات سردي را که پايانش با ياد همان خالق کريم گرم مي شوم .
من دوست دارم آن غمي را که مرا اندکي به آن يگانه لايزال نزديکتر مي سازد .
من دوست دارم آن اشکي را روي سجاده ام جا خوش مي کند و درونم را شستشو مي دهد .
من دوست دارم آن کفر گفتني را که مرا به ايمان مي رساند .
من دوست دارم گاهي با خدا قهر کنم چون مي دانم آشتي بعد از قهرهمچون رنگين کمان بعد از باران زيباست.
دوست دارم آن پارگي ريسمان بين خودم و خدايم را چون مي گويند که هر گره اي دو سر ريسمان را به هم نزديکتر مي کند.
آن کس که درد دهد درمان نيز خواهد بخشيد.
و من دوست دارم دردي را که درمانش عنايت او باشد .
من نميدانم کيستم و چيستم و چرا آمده ام و چرا روزي مي روم ؟
مي دانم که بنده اي ناسپاسم و کوردل که گاهي از زمين و زمان ايراد مي گيرد.
بنده اي همچون محور صفر که آغاز و انتها خود را مي بيند.
نمي دانم ديگران مرا چگونه مي شناسند. گاهي مرا بالا مي برند و گاهي از آن بالا به زمينم مي کوبند.
از تمجيدهايشان مي هراسم و مي گريزم، چون خوب مي دانم که درونم چقدر خاليست.
مي هراسم از همکلام شدن با آدمهايي که به گفته فروغ آنچنان که تو رامي بوسند طناب دار تو را در ذهن خويش مي بافند.
دوست دارم همچون درختي باشم که بر سر عابري خسته سايه افکنده . خوب مي دانم که درخت بودن درد تبر را نيز در بر دارد. من از تبر خوردن باکي ندارم ؛ گرچه ساقه هايم نيست خواهد شد، اما ريشه هايي هنوز مرا در خاک نگاه مي دارد.
نمي دانم، نمي فهمم؛ شايد به گفته سيلور استاين من شادم گاهي اوقات غمگين يا غمگينم گاهي وقت ها شاد. خوبم گاهي بد مي شوم يا بدم بعضي وقتها خوب مي شوم.
من هر چه هستم و هر چه باشم بنده اويم و بايد تجلي نور او باشم در اين جهان سراسر تاريک، گرچه خود خاموشم، گرچه خود گمراهم.
اما فردا طلوعي دوباره در راه است. شايد که فردا اولين شعاع نور خورشيد از آن من باشد
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی
