انتظار

باید بنویسم..تا جایی که توان دارم..تا جایی که حرف دارم ...برایم مهم نیست کسی مرا بخواند یانه؟شاید دوستان زیادی دراین مدتی که وبلاگ داشته ام که دیگربه من سرنزنند...که البته شاید حق دارند..مشغله زندگی وگرفتاری ها یی که شاید من هم دارم و برایم سهل است سد بزرگی برایشان شده ..ولی خب !!!..باید بنویسم...خوب است اینجا آدم های زیادی رو میبینی ..یادم است چقد برای باران نوشتم..وحتی برایش وب ساختم ..بارانی که نوزادش را ازدست داده بود ودلتنگ...وحال دوباره مادراست ومن هیچ خبری ازاوندارم...یادم است چه شب هایی برای شنل قرمزی که عشقش تنهایش گذاشته بود نوشتم..واو با شنیدن یک کلمه ..بدون درک کردن من ..رفت..شاید زود رنج بود؟...وشاید حق داشت؟..نمیدانم..؟این من هستم که باید به دیگران خوبی کنم ونیازی به خوبی دیدن نیست...من برای خدایم خواهم نوشت..شاید گاهی دلتنگ شوم..ولی احساس خوبی که ازخوبی کردن دیگران بهم دست میدهد را باهیچ چیزعوض نخواهم کرد..واین به نظرم فلسفه زندگیه...!!!خوبی کردن..

به قول شاعر که  درگوشم زمزمه میکند:

من تمام هستيم رادر نبرد باسرنوشت ...درتهاجم بازمان... آتش زدم کشتم!!
من بهارعشق راديدم.... ولي باورنکردم ....يه کلام درجزوههايم هيچ ننوشتم
من زمقصدها پي مقصودهاي پوچ افتادم... تاتمام خوبها رفتندو خوبي مانددر يادم.....