روز شیرخوارگان حسینی

خواهرام هم بابچه هاشون اومده بودن...

خواهرم درابتدای ورود چون خواهرزاده ام بغلش بود یه لباس بهش دادن

وخواهرزاده ام که دوسالشه نذاشت تنش کنیم لباسو..

واین طوربود که دادن لباس وبه من...

انقدصدای بلندگوزیاد وگرم بود که بچه هاشون اذیت شدن ومجبورشدیم زودبرگردیم

ومن بااینکه دلم میخواست بمونم ولی باهشون برگشتم

تحمل نگاه های اشناهاروکه ازقضیه من خبرداشتن نداشتم

میخواستم دادبزنم وگریه کنم..میخواستم باتمام وجود این طفل بی گناه اباعبدالله روصداکنم

ولی آشناهابدجوری اطرافمون روگرفته بودن

وقتی داشتم ازدرحسینه بیرون میرفتم دلم پرازفریاد وچشمام پرازاشک بود..

 ازش  می خواستم امسال من وتمام دوستای چشم به راهم رامادربشیم

خدایا ماهم میخوایم مادرباشیم ..ماهم حس مادرانه داریم..کمکون کن ..خدایا!

ونذرکردم اگر سال دیگه بچه دارشم...لباس های شیرخواره هارو درست کنم وپخش کنم

ومن....

 درحالی اونجا روترک کردم  که زنی ازپشت خطاب به من میگفت:

نمیدونم اینا که بچه ندارن براچی میان..جای ماها روتنگ کردن....