خوشبختی

وبازسلاااااااااااام خدای عزیزم

خدایا دوباره مشغول نوشتن شده ام و به ابعادذهنم فکرمیکنم که چقدرمحدود شده است

اینکه درآرزویی غیرازتوباشم ..وتمام آرزوهایم رابه داشتن فرزندخلاصه کرده ام

بااینکه نمیخواهم مقام مادررا کتمان کنم.....

 ولی خوب که فکرمیکنم میبینم مادربودن وعشق به فرزند غریزی ست ...

کاری که حتی همه حیوانات هم میکنند..فرزندی میزایند وشیر میدهند وبزرگ میکنند وبه اوعشق میورزند

ومن خوشبختی خود رادرگرو فرزند داشتن میدانم..

همه ما آدم هااینگونه ایم:

اگر دراین دانشگاه قبول شوم خوشبخت میشوم.اگر فلان شغل را داشته باشم..آن خانه رابخرم خوشبخت میشوم......اگر با فلانی ازدواج کنم خوشبخت میشوم..اگربچه دارشوم خوشبخت میشوم..اگر بچه ها ازدواج کنند وسروسامان بگیرند خوشبختی را حس خواهم کرد به همه این ها می رسیم..وبازهم سردرگم درپی خوشبختی هستیم...

خدای مهربان من..به من کمک کن تا بفهمم که تنهادرآغوش توست که میتوان خوشبختی واقعی رایافت...

خدایا بمن دید وسیع عنایت کن مهربانم ..که خود را..که خوشبختی خود را..ورشد معنوی خود راتنهادرداشتن فرزند نبینم

تنها راضی به رضای توباشم ...وآمال خود را دررضایت تو بگنجانم..

واگر توخواستی که من فرزندی داشته باشم من نیز بخواهم..وشاکرانه تمام سعیم را برای تعالی وکمال معنویش به کاربندم....واگرتونمیخواهی من نیزنخواهم..

خدایا مراببخش ..مرابه خاطر این همه خواسته  زمینی ام..ببخش