چرا؟

خدایا!این انتظار کشیدن خیلی وضعیت مزخرفی است. صبح که بیدار می شوم، نمی دانم باید کدام درس رابخوانم!و در نتیجه هیچ کدام را نمی خوانم! دور خودم می چرخم و هر دو دقیقه یک بار ای میلم را چک می کنم ..می دانم هر گاه به اتفاق افتادن چیزی امیدوار می شوی، یکی نشسته است تا بزند توی حالت!دیگر کسی رادوست ندارم.. ازوابسته شدن متنفرم..مدتی است احساس تعلق نمی کنم. معلقم. به این خیابان ها، کوچه ها،خاطره ها، آدم ها. نوستالژی برایم بی معنی شده است.. مثلا ما دهه ی شصتی ها..یا مثلا فلان کوچه باغ یا بهمان رستوران. نه دیگر احساسِ وابستگی، احساس جزئی از این کل بودن نمی کنم.من به هیچ کلی تعلق ندارم. نه خاک، نه آب، نه آسمانِ یک رنگ، نه آدم های هفت رنگ...من معلق ام. این جا جاذبه صفر است. مثل یک بادکنک پر از گازِ هلیوم ام. به هیچ کجا متصل نیستم. یکه و تنها. بی تعلق، بی تعلق. معلق.

پی نوشت:۴ شنبه و ۵شنبه این هفته..تهران....ورک شیپ ژنتیک...باران..خیابان های جاری ازآب سیاه+ کتانی سفیدم که به سیاه تغییررنگ داد+شب ..خوابگاه وتنهایی+ بعدازظهر ۵شنبه مدرک به دست ..بازهم باران ....برگشتن به شهرم +شهرم در برف ... دانه های درشت برف که درسیاهی شب میدرخشید...انقد آرام به زمین مینشست که به عمر این گونه باریدن برف را با این دانه های درشت ندیده بودم!!!!