نامه های مامان

این روزها با سنجاقک ، تنهایی هایم روزگار می گذرانم .  از گل و لبخند خبری نیست اما من هستم و همچنان سعی می کنم که بنویسم ... بنویسم تا شاید مرهمی باشد برای دلتنگی هایم ... مجالی باشد که گهگاهی هر چند تلخ ، لبخندی بزنم ... تمرینی باشد برای بودن . خدا را چه دیده ای ... شاید باز هم خواب   گل رز سرخ  را ببینم ...   و از ته دل بخندم . بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است ... ...

خدا جوووون سلام خدایا کم آوردم ...کم آورده ام ............حاضرم برم...ولی ازمرگ میترسم..خودت میدونی خدایا....تواین عید به جای شادی همش دلتنگم...همش غصه دارم...بهم کمک کن خدایا ..یه نور نشون بده ...یه هوای خوش...یه نسیم..یه امید ...به راه....خدایا...خدایا ...خدایا...خدایا...خدایا...خدایا...

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خدا در مکان های دور از انتظار به دست افرادی دور از انتظار و در مواقعی تصور ناپذیر معجزات خود را به انجام می رساند. برای آن مهربانِ توانا ، غیرممکن وجود ندارد ... همیشه ، همیشه و همیشه امیدی هست ...   ...

اي آنکه رحم ميکني بر کساني که بندگانت به آنها ترحم نمي کنند ، و اي آنکه مي پذيري بنده اي را که هيچ شهري او را نمي پذيرد ؛ و حاجتمندان به درگاهت را خوار نمي سازي ، و اصرار کنندگان را نا اميد نمي کني   ...

دلم میخواهدتوی این شلوغ پلوغی خانه تکانی زیردست وپایم باشی ونذاری به کارهایم برسم.

...